WIJNSTORY

Hieronder een overzicht van de zeven gebieden van wijnbouw in Turkije, met de belangrijkste inheemse druivenrassen uitgelegd. Daaronder, voor de degene die meer wil weten, nog een stuk over de geschiedenis van wijn in Turkije.

Bornova Misketi (Muscat)


Druivenras uit de regio van Izmir (Egeïsche zee). Van deze druif worden zowel droge als zoete Muscat wijn gemaakt. De zoete wijnen hebben herkenbare aroma’s van bloesem, rozen, meloen en honing. Daarbij ook kruidige tonen als basilicum en munt. Het zijn levendige toegankelijke wijnen die het erg goed doen als niet al te zware dessertwijn.

Emir 


Druivenras uit de regio Cappadocië. Deze druif wordt al gebruikt om wijn van de maken sinds de Romeinse tijd en betekent dan ook ‘heerser’. De Emir zorgt voor delicate verfrissende wijnen, strogeel in kleur met een licht groene tint. Herkenbare aroma’s van groene appel en veel mineraligheid door de vulkanische grond. 

Boğazkere


Boğazkere betekent ‘keel brander’ en is hoog in tannines met medium zuren. De druif komt uit de regio van Diyarbakir (zuid/oost Anatolië) maar is ook in kleinere aantallen te vinden in het westen van Turkije. Flinke volle en kruidige wijnen, met aroma’s van zwart fruit, peper, tabak, leer en chocola. Vaak als blend met de Öküzgözü. 

Kalecik Karasi 


Kalecik Karasi betekent ‘de zwarte van het kleine kasteel’. Deze druif groeit voor het grootste deel in de buurt van Ankara (centraal Anatolië) maar is ook te vinden in de regio van Izmir en Istanbul. Levendige fruitige neus met rode vruchten en zoete aroma’s van snoepjes. Geeft wijnen met medium tannines en frisse zuren.

Öküzgözü 


Dit is (wellicht ook wel door de naam) een van de bekendste rode druivenrassen uit Turkije. Je spreekt dit ongeveer uit als: ukkuuskeuzhu, maar het blijft lastig met alle puntjes.. De naam betekent ‘bulls eye’, wat gezien de grote zwarte druiven goed te verklaren is. De druif groeit voor het grootste deel in zuid/oost Anatolië, maar ook in het midden en westen van Turkije kom je deze druif tegen. Fruitige wijnen met medium body, weinig tannine en levendige zuurgraad. Meestal in een blend met Boğazkere.

Narince


Dit ras groeit voor het grootste deel in de regio Tokat (Zwarte Zee regio). Narince zorgt voor droge, medium tot volle, wijnen met verfijnde fruitsmaken. Strogeel van kleur met florale aroma’s, geel fruit en citrus. Hoog in zuren en vaak op hout gerijpt waardoor ze een mooi complex boeket ontwikkelen.

De geschiedenis van wijn in Turkije

De eerste sporen van wijnbouw en wijnbereiding in Anatolië dateren 7.000 jaren terug. Wijn heeft hier millennia lang een onmiskenbare rol in het sociale leven van de oude beschavingen gehad. De Hettieten, de Trojanen, de Phyrgians, de Grieken; bij al deze volkeren was wijn, samen met olijfolie, vis en brood, een essentieel onderdeel van het dagelijks dieet.

Later, toen de eerste Turkse stammen uit Centraal Azië aankwamen werd er nog steeds wijn gedronken en ook na het invoeren van de Islam bleef de wijnproductie bestaan. Voor het grootste deel werd dit door Christenen geproduceerd, maar zowel Christenen als Moslims consumeerden de wijn.

Tijdens de Ottomaanse periode werd er verschillende malen getracht om het produceren en drinken van wijn te verbieden. Om economische redenen hield dit echter meestal niet lang stand. De schatkist werd immers goed gevuld door de inkomstenbelastingen afkomstig van de wijn. 

Door tolerantere en modernere opvattingen tijdens de tweede helft van de 19e eeuw steeg de wijnproductie. Tegelijkertijd werden de Europese wijngaarden verwoest door een epidemie van de Phylloxera (druifluis) en verminderde de wijnproductie in Europa dramatisch. Het Ottomaanse rijk speelde hier goed op in en de wijnexport steeg naar ruim 340 miljoen liter per jaar. 

Tijdens het begin van de 20e eeuw werd de wijnproductie vooral in het westen van Turkije hard getroffen door diverse oorlogen. Onder het bewind van Atatürk kreeg de wijnbouw een nieuwe impuls. Om de wijnproductie te beschermen wees de overheid diverse gebieden in Turkije aan (appellation controlée) en begon de regering om wijnproducenten met technische knowhow en semi-financiële steun te ondersteunen.  

Rond 1950 werd het door de overheid toegestaan om Franse druivenrassen te gebruiken. Door politieke veranderingen en het opheffen van de gecontroleerde wijnstreken daalde de kwaliteit van de wijnen echter snel. Pas in de late jaren 1980 ontstond door de opkomende toeristische sector vraag naar kwaliteitswijnen. Dit was de aanzet voor wijngaarden om te flink te investeren in de nieuwste technologieën, en het planten van internationale en lokale druivenrassen die voldeden aan de internationale kwaliteitsnormen.

Door de daling van toerisme en de politieke veranderingen in het land staat de wijnbouw wederom voor een uitdaging. Wijnproducenten kijken daarom naar nieuwe afzetmarkten voor hun veelal goede kwaliteitswijnen. Wij zijn ervan overtuigd dat de wijnen uit Turkije een welkome aanvulling zijn voor de  nieuwsgierige wijnliefhebber in Nederland.

 

0

Start typing and press Enter to search